Never a dull moment

Oeps, een weekje geskipt; geen ge-start-to-run de voorbije week.
De tijd glipt als zand tussen mijn vingers,

en de uren die normaal gezien gevuld waren met loondienst,

raken nu zeer makkelijk en pijlsnel anders gevuld.

En geen geloop = geen geblog,

want dan toch èèn nut ontdekt aan die zelfkastijding;
het schrijven gebeurt blijkbaar vooral in mijn hoofd

tijdens het joggen!

Nochtans massa's gezien, beleefd & gedaan dat het registreren waard is:

een heel plezante toneelvoorstelling (ge kunt nog gaan!)
een fantastisch optreden (ge hebt iets unieks gemist!),

nog een optreden (ge hebt iets schattigs gemist!),

helpen in school met hoekenwerk, als leesmama, als schortjes-herstelster en als pannenkoeken- & cakeleverancier,

workshops, coachings, infosessies en afspraken om mijn toekomst vorm te geven,

haken, haken en nog meer haken (bewijzen volgen nog wel),

naaien, 

(verlate) verjaardagsuitnodigingen ineenknutselen,

DIY foto's op canvas transfereren,

en het meest hilarische:

 zoals zij ook deed, een paspop op maat maken voor mijn zus.

Deze laatste was gewaarschuwd dat ze zich in ruil aan een guest-appearance mocht verwachten hier

:-)

- click to play -

De grote geloof-, hoop- en liefdeshow

Vandaag is meligheid verplicht.

De commerce mag draaien,

de Vlaamse economie dient aangezwengeld.

 

Maar los daarvan:

waarom niet

vandaag eens extra lief zijn

voor de Valentijntjes in je leven?

Morgen mag ook nog hoor.

 

Hier was love all around

van 's morgens vroeg:




- click to play -



Veel tijd voor gezwijmel

is er echter niet;

morantische Happy Hapjes-avond

in het muziek,

hop naar de keuken,

voor een tintelend pompoensoepje,

een hartige quiche

en zoete zondes!

 

 

 

 

 

Run baby run

Deze morgen had ik weer een serieus duwke nodig

eer ik uit de startblokken schoot.

Ik had nochtans mijn loopschoenen meteen na het wakker worden al aangetrokken,

aan de intentie lag het dus niet.

 

Aan wat dan wel?

Gebrek aan motivatie.

Waarom loop ik eigenlijk?

Vind ik het leuk?

Neuh. Lopen is dodelijk saai.

Ben ik sportief?

Neuh. Geen sportieve vezel in mijn weke lijf te bespeuren.

Kan ik het goed?

Neuh.  Ik meen dat mijn lopen zich best laat omschrijven als

"zich strompelend vooruit laten vallen".

 

- click to play -

 

De echte sportievelingen raden mij aan om een doel voor ogen te houden,

in functie van een wedstrijd mijn tijd verbeteren bijvoorbeeld.

Hmm. Tsja. Een wedstrijd.

Nu moet je weten dat ik liefst ga lopen

op een moment waarbij ik vermoed of toch hoop
weinig of geen tegenliggers te ontmoeten,

dit wegens enerzijds de reeds beschreven loopstijl

en anderzijds de kop erboven,

die er uitziet als een overrijpe tomaat op het punt van openbarsten.

En dan zou ik - zeer wel bewust van hoe ik eruit zie -

me in een loopwedstrijd moeten wagen?

Tussen ranke hindes en snelle panters,

tussen opa's van 70 met een pacemaker

die me - met gemak! - voorbijsteken?

Neuh.

 

 

En toch doe ik het dus, 3x per week,

een toerke met lange tanden.

Want ik heb nu tijd.

En tijd dient opgevuld te worden met nuttige bezigheden.

Dat is er bij mij ingebakken, ingestampt, ingedrild.

Doe iets.

Doe niet niets.

Haken, naaien, lezen, knutselen, computeren, dat is niet iets,

dat zijn in mijn mentale woordenboek

hooguit synoniemen voor lummelen.

Moet daar dringend eens vanaf geraken,

van dat idiote idee.

 

 

 

 

 

 

 

Een oefening in aandacht

Een van de basisoefeningen uit het Mindfulness-boek

is bedoeld om je gerichte aandacht op het nu te verhogen,
just what I need!
 



- click to play -


Het is een eenvoudige basistechniek,

waarbij je je focust op je ademhaling:

Stop even en sluit je ogen.

Je gaat je adem observeren.

Kies daarvoor een focuspunt vlak onder de navel.

Voel het rijzen bij het inademen

en het dalen bij het uitademen.
Je zult merken hoe snel je aandacht meegaat in plannen of zorgen.
Benoem dit vriendelijk als "o ja, denken"
en keer vastberaden terug naar de adem.

Bedoeling is om dat dagelijks gedurende 10 minuten te doen,
minstens een week lang.

Lijkt makkelijk hé?

Maar moeilijk dat dat is!

Dit is hoe het gaat:
adem in
adem uit
adem in
adem uit
hé, ik hoor veel auto's passeren in de straat
adem in
adem
waarom zou dat opeens zijn?
uit
oei, Keppie wil binnen
arme Keppie, je zal buiten moeten blijven nu
en straks moet ik weg
dus ik mag niet vergeten om Pinot buiten te steken
dju, nog steeds niet gekeken om het probleem met de porte-fenêtre te laten oplossen
oei, o ja, denken
adem in
adem
en nu spokt de chauffage zo
ook daarvoor moet ik dringend bellen, de gasboiler moet zijn tweejaarlijkse controle krijgen
uit
adem in
wat is dat hier toch eigenlijk
alles gaat kapot!
PC gecrasht,
Senseo de geest gegeven,
printer wil niet meer scannen,
strijkijzer in stukken gevallen,
display radio werkt opeens niet meer,
droogkast doet raar,
microgolf heeft kuren,
auto niet door de keuring,
stormschade,
pfff
oei, o ja, denken
adem uit
adem in
en die dompelpomp maakte gisteren ook weer van die vreemde geluiden,
die zal ook binnenkort aan vervanging toe zijn zeker?
dom wicht dat ik ben,
stopcontact uittrekken,
gans de kelder onder water,
oei
adem in
ai, mijn rug doet zeer, 'k ga me beetje verzetten
zou ik niet beter ook wat buikspieroefeningen doen intussen?
adem uit
mmm, 'k heb zin in chocolade,
nee mag niet, dieet!
en er is nog heel wat verse broodtaart
kindjes zullen die wel opeten
straks oudercontact
mag me niet meer zo kwaad maken op Jari's hanepoten
adem in
adem uit
adem in
mmm, 'k zou wel een tukje kunen doen
pffff, ik stop
ik moet dit vlug opschrijven voor mijn blog

:-)


 

What are words worth?

Gedichtendag en start van de poëzieweek vandaag.

 

Ik was sowieso al eventjes aan het mijmeren over woorden.

What are words worth?

De kracht van woorden.

De negatieve belading van sommige woorden.

De elegantie van bepaalde woorden die uit zwang raakten.

Hoe een woord me opeens totaal absurd in de oren kan klinken.

"Absurd" bijvoorbeeld,

wat een gekke opeenvolging van klinkers & medeklinkers is me dat?

Soms vind ik een woord ineens zodanig raar,

ziet het er plots zo bizar uit,

dat ik begin te twijfelen of het wel echt bestaat.

 

Gek ook

dat soms iets wat in het Vlaams gezegd wordt,

als flauwe zever wordt bestempeld,

maar zodra vertaald naar het Engels,

klinkt het plotsklaps wèl imposant.

Vooral te merken bij van die "motivational quotes".

 

Ik volg momenteel verschillende Outplacement workshops

(daar begint het al, zeg dat maar eens in het Nederlands:

Uitplaatsing werkwinkels, dat klinkt niet erg duidelijk hé)

en die kregen ook al van die ronkende titels:

Quick Presentation,

Major Achievement,

Personal Branding,

't is wat.

 

En dagelijks doorspekken we er ook zonder bij na te denken onze Vlaamsche taal mee:

een coach

shit!

iemand defrienden

een burn-out

de kids (*brrrrr*)

een selfie

...

 

Wat zou ik graag de gave van het woord bezitten,

gesproken & geschreven.

Ik heb wel een rijke passieve woordenschat,

(komt goed van pas tijdens kruiswoordraadsels :-) ),

maar wat uit mijn mond komt, is vaak een flauw afkooksel

van wat ik echt bedoel.

En ook uit mijn pen vloeit geen prozaïsch goud, laat staan poëtisch.

 

Poëzie lees ik eigenlijk niet vaak.

Ik ben een boekenverslinder,

raas doorheen romans.

Echter, gedichten vragen geduld,

roerloze stilte en traagheid.

Iets waaraan het nogal ontbreekt in mijn leven.

 

Gelukkig bots ik toch nu & dan op een kleinood

van woordkunstenaars,

mensen die van iets doordeweeks

een parel kunnen maken.

 

 

 

StuBru voorziet ter gelegenheid van gedichtendag vandaag

in bloedmooie poppoëzie,

de mooiste songteksten ooit

in heerlijke muziek gegoten.

Dubbel plezier!

 

Eén van de meest geslaagde combo's van tekst en noten

is deze muzikale vertaling van het gedicht van Hugo Claus

over schrijven van gedichten.

 

Er is ook nauwelijks verschil tussen liedjes schrijven en dichten. 

Niet verwonderlijk dus

dat heel wat singer-songwriters

ooit een dichtbundel uitbrachten,

of aan 'spoken word performances' doen,

zoals dit favorietje van mij.

 

Maar 't moet niet altijd in het Engels zijn,

deze troubadour bijvoorbeeld zette vorige week op zijn gemak

onze geboortestad nog eens in de fik

met moois uit zijn nieuwe CD èn ouder werk

 

 Allez, nog eentje om het af te leren.

 (en om eens goed te lachen met het clipke)

 

Everyone is free

Het dobberen in mijn kleine sloepje

op die grote oceaan van mogelijkheden

greep me toch wat naar de keel.

Zo'n brede horizon,

zo veel verschillende kusten in zicht,

dat kan overweldigend worden

en wekte onrust op.

Ik voelde me opgejaagd, 

verscheurd tussen enerzijds de wil om alles ineens te ontdekken

en anderzijds de wens om een poosje stilletjes te genieten 

van het dobberen an sich.

Het inzicht kwam slechts langzaam,

sijpelde druppelsgewijs binnen:

Dit horen op de radio

en glimlachend alle levensadviezen aanhoren.

Hoewel ik doorgaans een leeslijstje meeneem naar de bib,

gris ik meestal op het gevoel een aantal boeken 

van de stapel teruggebracht leesvoer

dat op de kar naast de balie geduldig ligt te wachten

 om het juiste plekje in de rekken terug te krijgen.

Zo vond ik daar laatst deze,

en besloot dat het een poging waard was.

Dit moet - met uitzondering van reisgidsen - 

het eerste non-fictie boek ooit zijn dat ik zou lezen.

Ook Facebook,

die irreële plaats vol zwans & zware uitspraken,

wou me dwingen om het "nu" te accepteren

en gaf me een duwtje in de vorm van deze column 

en ook met dit bericht dat op mijn prikbord passeerde:

Levensopdrachten voor twee soorten mensen:

ZOEKERS:

- volg je eigen pad

- stem je hoofd, hart en buik op elkaar af

- zorg voor evenwicht

- creëer innerlijke rust

- sta in je kracht

- leef bewust

- blijf trouw aan jezelf

- leef in harmonie met je omgeving

- zorg voor verbinding met jezelf en de ander

- zet je passie in de wereld

- benut je volle potentieel

- probeer in het hier-en-nu te leven

VINDERS:

- enjoy the ride!

Mijn bloglovin-leeslijst bracht me bij deze blog

en de sessies Outplacement die bij het ontslag horen,

blijken zowat therapeutisch

en stuwen ook al mijn bootje in deze zelfde richting.

Hèhè, dat lucht op,

een besluit nemen.

Het besluit om een gelukkig mens te worden,

die een beetje vooruitkijkt,

die tracht om niet te blijven haperen aan de hoeken uit het verleden,

maar die vooral in het kabbelend nu wil leven.

Goed begonnen is half gewonnen

Al kunnen we het bezwaarlijk "goed begonnen" noemen,

mijn erbarmelijke start van de CAL-deken.

Het begon al slecht,

met startvrees,

ik voorzag problemen en dus bleef ik maar uitstellen.

En mijn vermoedens waren terecht:

toen ik eindelijk de naald & draad oppakte,

bleek het niet zo vlotjes te lopen.

We kunnen gerust spreken van een waar geworstel:

- met het aantal steken (nooit geweten dat tellen zo moeilijk kan zijn)

- met de haaknaald die de wol steeds deed splitsen

- met de onregelmatigheid van de steken 

- met het niet vinden van het juiste gaatje (please geen moppen met de woorden 

"het juiste gaatje niet vinden", daar staan wellicht GAS-boetes op)

- met het algehele gebrek aan ervaringsdeskundigheid

Maar na tig maal uithalen van 240 lossen + 240 halve stokjes + 240 stokjes,
na enige navraag op de FB-groep,
na de aanschaf van een betere naald
en na meerdere uurtjes nachtwerk,
had ik tijdens de 5de poging
eindelijk de flow te pakken.

And now I'm in love:

Deel 2 van het patroon kwam intussen ook al online,

en na het bloed-zweet-tranen-drama van deel 1,

leek ik nu geweldig in form.

Preus lik fjirtig bewonderde ik mijn werk,

heel hard aan het gloriëren wat een vlugge leerling ik toch was.

Nooit het vel van de beer enz, want:

20cm vóór het eind van de laatste toer, 

merkte ik een ieniemienie foutje op 

in 2 toeren daarvóór,

wat dus wel degelijk gevolgen had voor de symmetrie van die laatste toer.

zoek de vout

Geen kat zou het ooit merken, dacht ik nog even,

maar helaas pindakaas:

Hij had het gezien & kon het niet appreciëren.

Nogmaals 240 stokjes + 240 stokjes + 120 stokjes, 

rrrrrrrrrrrrrrt eruit,

en opnieuw dan maar.

zowat 2 uur handwerk in 10 seconden op de grond

Eens alles nogmaals herhaakt,

zag ik pas dat in de eerste helft van toer 3 (die ik dus niet had uitgehaald)

niet minder dan 4 fouten zaten: 

1, 2 of 4 stokjes in één steek, 

terwijl het er de ganse toer 3 in 1 steek moesten zijn!

Sjans dat haken leuk is.

Ten lange leste deel 2 toch tot een goed einde gebracht

en alweer met scha & schande

een paar waardevolle lesjes geleerd,

zoals: tijdig èn grondig nakijken op foutjes.

Ondanks alles: still lovin' it

En zo zit ik na

start-to-run-spierpijn

nu ook nog met

start-to-crochet-spierpijn.

Maar we gaan door,

tot aan het gaatje!

:-)