Thessalonikihihi

Alweer 6 maand blogstilte doorbreken, 

hoe kan ik dat beter doen dan met een reisverslagje.

Nadat vorig jaar door omstandigheden

Milaan zonder mij verkend diende te worden,

besloten we nu weer een andere bestemming te kiezen

voor onze jaarlijkse girls only.

Hoewel ik slechts voor de grap Thessaloniki opperde,

terwijl ik mikte op Praag of Berlijn,

moet ik achteraf gezien grif toegeven

dat die keuze zeer geslaagd bleek.

Nee, deze keer geen reisleidster op speed met een strak reisschema
(yep, ikke dus),
geen uren van de ene bezienswaardigheid naar

de andere toeristische attractie jakkeren,
geen sturm und drang om elke steen ondersteboven te keren.


Wel lange, lome ochtenden in een prachtig dakappartement
met fantastisch terras rondom.

- click to play -

Wel kilometers kuieren langs de Egeïsche Zee,
langs de eindeloze boulevard die ons nooit verveelde.

Wel genieten in de vele trendy urban foodstores, cafés en resto's,
van mezze & ouzo,
al had dat laatste wel wat oefening nodig...

Om toch niet alléén maar te luieren en kuieren,
vinkten we toch een paar must sees af
op de 2 pagina's die Lonely Planet besteedt
aan de 2de grootste stad van Griekenland.

Conclusie 1: in Greece there is still nooooo problem,
en gaat het openbaar vervoer
spontaan staken elke keer ik er voet aan land zet.

Conclusie 2: meisjes, die selfies lukken ons nog steeds van geen kanten,
let's try again soon.

De zee is altijd een goed idee

Tussen kerst en nieuw

verblijven we aan zee.

Een paar daagjes uitwaaien,

lang uitslapen,

makkelijke maaltijden,

geen hectiek,

traag leven.

Er komen logeetjes,

we aperitieven,

knutselen,

gaan go-carten,

maken vlechtjes,

ravotten in de duinen.

En graven.

- click to play-

Ik zei het al:

aaaaah, kerstvakantie...

Wonderlijke wereld

Geen betere manier om de zomervakantie in te zetten,

dan met het Wereldfestival.

Bij dit tweejaarlijks feestje dat een week duurt,

hadden we ons voor de 2de maal opgegeven als gastgezin.

En net zoals vorige editie waarbij we een jong Russisch koppeltje 

mochten verwelkomen in ons huis,

viel het opnieuw enorm goed mee.

Deze keer kwamen twee Hongaarse studenten op logement.

 Zo'n stel gasten in huis,

geeft natuurlijk wel wat werk: meer was & plas,

meer boodschappen, koken & afwas,

meer geregel en geplan,

meer taxiritjes.

Maar die exta moeite weegt niet op tegen het extra plezier.

Het voelt als vakantie, zonder verlof te moeten opnemen.

Als de wereld ontdekken, zonder ver te moeten vliegen.

Als nieuwe indrukken opdoen, zonder je stad te moeten verlaten.

Exotiek in je eigen huis, tuin en stad.

En het tropisch klimaat kregen we er ook nog gratis bij.

Ook de dansvoorstellingen zelf waren weer heel erg mooi,

drie zag ik er, allen zeer divers en entertainend.

Ook de prachtige kostuums zijn een feest voor het oog.

En zeggen dat ik tot vóór de vorige editie dacht
dat zo'n oubollige folkloretoestanden niets voor mij zouden zijn...

Vooroordelen, bleken alweer nergens goed voor.

- klik voor een paar impressies -

Over de party's na de avondvoorstellingen kunnen we kort zijn:

ze waren very hot...
:-)

Het zwarte gat na de slotvoorstelling & het vertrek van onze beminnelijke logés

was dan ook onoverkomelijk.

In tijden van nood & weemoed,

brengt zoetigheid soelaas.

Met behulp van een paar serieus overrijpe bananen en een paar bereidwillige kinderhanden,

kwam er een bananenbrood op tafel.

Het recept vond ik ooit op internet, maar in pre-Pinterest-tijden,
dus bewaard in een Word-docje, en de credits moet ik dan ook schuldig blijven.

Maar maakt niet veel uit, er zijn massa's gelijksoortige recepten te vinden op het www.

Voor wie ook deze betrekkelijk zondeloze (want zonder gluten, toegevoegd vet of suiker)
zoete troost kan gebruiken,
hierbij het recept van mijn versie:

3 werkelijk héél erg rijpe bananen (eentje liep nog net niet vanzelf uit de schil)

3 kakelverse tikkeneitjes van onze tokkende dames

(die bij voorkeur midden in de netels leggen, waar we hen nu proberen van af te brengen door hen "kort te houden" - voorlopig zonder al te veel resultaat)

100g amandelmeel + 50g volkoren speltmeel

snufje zout

half zakje bakpoeder

een handje hazelnoten, in stukjes gehakt (de noten hé, niet het handje!)

een handje pecannoten, in stukjes gehakt (idem)

een lepel lijnzaad

een schepje chiazaadjes

100g reeds wit uitgeslagen zwarte chocolade, in stukjes gehakt
(zo opeten zou iets minder smakelijk zijn, maar ideaal om mee te bakken)

Mix of prak de bananen.

Voeg de eitjes toe, klop met de garde goed door.

Spatel meel, zout & bakpoeder erdoor.

Laat 10 minuutjes rusten.

Voeg noten, zaden & chocoladestukjes toe, meng goed.

Stort in ingevette bakvorm.

Zet in voorverwarmde oven op 180° gedurende 45 minuten.

Moeilijkste aan dit recept: hou jezelf in toom:
laat zeker uurtje afkoelen vóór je deze heerlijkheid uit de vorm probeert te halen.
Enjoy!

Mmmarrakech

Ik startte met frisse tegenzin vandaag:

lopen, les 23.

Omdat ik vorige week slechts 1x de loopschoenen aantrok

(eerlijkheidshalve moet ik toegeven: ik trok ze 3x aan,
maar bleef 2x gewoon thuis erin rondsloffen...)

en omdat mijn conditie een nogal eigenzinnig systeem heeft:

opbouwen gaat moeizaam & pijnlijk traag,

afbouwen gaat moeiteloos & pijlsnel.

Maar 2 dingen dreven me toch het zonnetje in:

de hoop op een hernieuwde ontmoeting met het prachtig eekhoorntje in het bos

en de constatatie dat ook mijn metabolisme zijn eigen wetten heeft:

3 maand afzien om 5 kilootjes kwijt te raken,

3 dagen genieten om 2 kilo buikspek terug te winnen.

Want genieten deed ik volop de voorbije dagen.

3 dagen, 3 meisjes, 1 Marrakech.

Palais de la Bahia

Een aanradertje hoor, Marrakech!

Het heeft alles voor een geslaagde citytrip.

Zie maar, 

maar zet misschien eerst een gepast muziekje op.

Slechts 3,5 uurtjes vliegen en toch ineens in een compleet andere wereld, 

een doorgang naar een ander continent:

deuren & luikjes te koop in het Ensemble Artisanal - voordeur - Palais de la Bahia

deur te koop in de souks - doorgangen in de Medersa Ben Youssef - Bab Agnaou (= 1 van de vele stadspoorten naar de Medina) - poortje in de buurt van de Tombeaux Saadiens

Afrikaans & Arabisch:

Afrikaanse beelden (helemaal bekleed met rocailles) te koop in de souks - muurreliëf (Koefisch schrift & gravures in marmer) en teksten in de Medersa Ben Youssef

Verfijnde & eenvoudige keuken:

Harira, couscous, groentenmix, pastilla (links in Café Arabe, rechts op Place Jemaa El Fna)

Exotisch & vertrouwd:

De plaatselijke kruidenier & apotheek - Ceci n'est pas un palmier - Black & Decker Berbère

Slaperig & druk:

een tukje in de middagzon - dichte drommen in de souks en op Place Jemaa El Fna

Fauna & flora:

Jardin Majorelle - Badi paleis - sinaasappelbomen - Saadische graven

Brede lanen & smalle steegjes:

Hels verkeer in Gueliz - nauwe straten in de Medina - onooglijke doorgang naar Palais de la Bahia

Religie:

La Koutoubia - Joodse begraafplaats - Saadische graven

Vervoermiddelen:

"moderne" PK's - calèches - triporteur - ezels - brommers

Kleurrijk:

pigmenten - glas in lood - leer - vilt - zelliges - babouches - kruiden - sjaals - kwastjes - kaftans

Gewoon mooi:

Shop till you drop:

Souks - foundouks - Place Rahba Lakdima - Place des Ferblantiers

Gewoon grappig:

Mais elle est où, la Koutoubia? - candid camera - is dat een kieken op uwe kop? - Slaatje Kasbah Café XXL en XS - Chez Monsieur Michelin

Les gazelles:

BFFFFFFFFFF's

Shoekran, Mahanna & Maffie!
Laat ons het anders nog eens overdoen,
die selfies hebben we namelijk nog niet echt onder de knie.