Mmmarrakech

Ik startte met frisse tegenzin vandaag:

lopen, les 23.

Omdat ik vorige week slechts 1x de loopschoenen aantrok

(eerlijkheidshalve moet ik toegeven: ik trok ze 3x aan,
maar bleef 2x gewoon thuis erin rondsloffen...)

en omdat mijn conditie een nogal eigenzinnig systeem heeft:

opbouwen gaat moeizaam & pijnlijk traag,

afbouwen gaat moeiteloos & pijlsnel.

Maar 2 dingen dreven me toch het zonnetje in:

de hoop op een hernieuwde ontmoeting met het prachtig eekhoorntje in het bos

en de constatatie dat ook mijn metabolisme zijn eigen wetten heeft:

3 maand afzien om 5 kilootjes kwijt te raken,

3 dagen genieten om 2 kilo buikspek terug te winnen.

Want genieten deed ik volop de voorbije dagen.

3 dagen, 3 meisjes, 1 Marrakech.

Palais de la Bahia

Een aanradertje hoor, Marrakech!

Het heeft alles voor een geslaagde citytrip.

Zie maar, 

maar zet misschien eerst een gepast muziekje op.

Slechts 3,5 uurtjes vliegen en toch ineens in een compleet andere wereld, 

een doorgang naar een ander continent:

deuren & luikjes te koop in het Ensemble Artisanal - voordeur - Palais de la Bahia

deur te koop in de souks - doorgangen in de Medersa Ben Youssef - Bab Agnaou (= 1 van de vele stadspoorten naar de Medina) - poortje in de buurt van de Tombeaux Saadiens

Afrikaans & Arabisch:

Afrikaanse beelden (helemaal bekleed met rocailles) te koop in de souks - muurreliëf (Koefisch schrift & gravures in marmer) en teksten in de Medersa Ben Youssef

Verfijnde & eenvoudige keuken:

Harira, couscous, groentenmix, pastilla (links in Café Arabe, rechts op Place Jemaa El Fna)

Exotisch & vertrouwd:

De plaatselijke kruidenier & apotheek - Ceci n'est pas un palmier - Black & Decker Berbère

Slaperig & druk:

een tukje in de middagzon - dichte drommen in de souks en op Place Jemaa El Fna

Fauna & flora:

Jardin Majorelle - Badi paleis - sinaasappelbomen - Saadische graven

Brede lanen & smalle steegjes:

Hels verkeer in Gueliz - nauwe straten in de Medina - onooglijke doorgang naar Palais de la Bahia

Religie:

La Koutoubia - Joodse begraafplaats - Saadische graven

Vervoermiddelen:

"moderne" PK's - calèches - triporteur - ezels - brommers

Kleurrijk:

pigmenten - glas in lood - leer - vilt - zelliges - babouches - kruiden - sjaals - kwastjes - kaftans

Gewoon mooi:

Shop till you drop:

Souks - foundouks - Place Rahba Lakdima - Place des Ferblantiers

Gewoon grappig:

Mais elle est où, la Koutoubia? - candid camera - is dat een kieken op uwe kop? - Slaatje Kasbah Café XXL en XS - Chez Monsieur Michelin

Les gazelles:

BFFFFFFFFFF's

Shoekran, Mahanna & Maffie!
Laat ons het anders nog eens overdoen,
die selfies hebben we namelijk nog niet echt onder de knie.

Mini-meet

Een prettig bosloopje deze morgen:

perfect weertje: zonnig fris,

niet al te veel tegenliggers,

wel 2 die onverwachts van achter mij opdoken

en me zodanig snel voorbij schoten

dat ik een geschrokken "whoe!" niet kon onderdrukken.

Ze deden de 5 kilometer sprint ofzo?

Maar genoeg over lopen.

Waarom ik er eigenlijk zoveel blogposts aan besteed

is me ook een raadsel.

't Zou toch enigzins logischer zijn

om het meer te hebben over iets 

a) wat ik wel onverdeeld graag doe

b) waarin ik wel vrij goed in ben

c) waarvan ik wel altijd blij word, ongeacht de omstandigheden

d) wat ik wel zowat dagelijks doe

Probeer me niet te begrijpen,

ik doe dat ook niet.

Naar het voorbeeld van de grote meisjes van blogland,

deed ik gisteren ook eens van blogameetup èn van haakdag.

Een mini-meetje weliswaar: 

Stekel-varken kwam ten huize Julienne & Jeannot.

Er werden thees geproefd,

zelfgebakken koekjes verorberd,

poezen verbannen,

uren gekletst,

haaknaalden  & -stijlen vergeleken,

en uiteraard gehaakt,

al spendeerde ik de meeste tijd aan uithalen.

Mijn "bobbels" van week 9 bobbelden namelijk fout

en werden eerder putjes dan bultjes.

Ook de kleurwissels van week 8 stonden me niet aan,

en dus werd nog maar eens meerdere uren werk

in een wip ongedaan gemaakt.

Al loop ik dus een beetje achter 

- vandaag werd namelijk al week 11 gelanceerd, 

en ik moet week 10 nog inhalen -

de CAL blijft heerlijk om te doen:

ik leer er ongelooflijk veel van bij,

kan op eender welk moment van dag of nacht

beroep doen op 11.000 mede-haaksters als ik in de knoop geraak,

zie inspirerende voorbeelden,

en geleidelijk aan groeit er een deken,

a labour of love.

I'm only happy when it rains

Da's durven hé.

Over de zon gaan klagen na de eerste warme dagen van het jaar.

Maar 't is niet al goud wat blinkt,

er is altijd wel iemand te vinden die een keerzijde ziet aan de medaille.

Zo bleek datzelfde zalig zonnetje

niet alleen een loopkriebel te wekken,

maar ook de ganse groen- & technische dienst,

zowat de helft van de Izegemse tuiniers en hordes bouwvakkers 

naar het Wallemotepark & Wolvenhofkasteel te lokken

deze voormiddag.

Tof.

Zo kregen die mannen een prima zicht 

op het botanisch wonder dat langs hen heen hobbelde:

een kruising tussen een tomaat (= top) en een peer (= bottom).

De nog laagstaande voorjaarszon

tekende het beeld netjes langgerekt voor mij uit op het pad.

Moge mijn stralend witte ledematen

de grijnzende heren voor eeuwig verblind hebben!

Wel jammer dat ik, zwoegend & zwetend,

en ergens tussen ronde 3 & 4 ook nog eens vechtend tegen de aandrang

om mijn ontbijt terug te schenken aan de mensheid,

nagenoeg de kracht niet meer had

om de ontblote gespierde torso's te aanschouwen.

En dat terwijl ik eigenlijk me verheugde op een interessante opleiding vandaag,

die ik echter moest afzeggen wegens zieke dochter.

Oorpijn, keelpijn, lichte koorts, 

geen schooldag dus voor haar vandaag.

Maar wel een dag om te genieten van wat moederlijke zorgen

èn een duik in de strijkmand:

Wat denk je, zou ze erg ziek zijn?

Run baby run

Deze morgen had ik weer een serieus duwke nodig

eer ik uit de startblokken schoot.

Ik had nochtans mijn loopschoenen meteen na het wakker worden al aangetrokken,

aan de intentie lag het dus niet.

 

Aan wat dan wel?

Gebrek aan motivatie.

Waarom loop ik eigenlijk?

Vind ik het leuk?

Neuh. Lopen is dodelijk saai.

Ben ik sportief?

Neuh. Geen sportieve vezel in mijn weke lijf te bespeuren.

Kan ik het goed?

Neuh.  Ik meen dat mijn lopen zich best laat omschrijven als

"zich strompelend vooruit laten vallen".

 

- click to play -

 

De echte sportievelingen raden mij aan om een doel voor ogen te houden,

in functie van een wedstrijd mijn tijd verbeteren bijvoorbeeld.

Hmm. Tsja. Een wedstrijd.

Nu moet je weten dat ik liefst ga lopen

op een moment waarbij ik vermoed of toch hoop
weinig of geen tegenliggers te ontmoeten,

dit wegens enerzijds de reeds beschreven loopstijl

en anderzijds de kop erboven,

die er uitziet als een overrijpe tomaat op het punt van openbarsten.

En dan zou ik - zeer wel bewust van hoe ik eruit zie -

me in een loopwedstrijd moeten wagen?

Tussen ranke hindes en snelle panters,

tussen opa's van 70 met een pacemaker

die me - met gemak! - voorbijsteken?

Neuh.

 

 

En toch doe ik het dus, 3x per week,

een toerke met lange tanden.

Want ik heb nu tijd.

En tijd dient opgevuld te worden met nuttige bezigheden.

Dat is er bij mij ingebakken, ingestampt, ingedrild.

Doe iets.

Doe niet niets.

Haken, naaien, lezen, knutselen, computeren, dat is niet iets,

dat zijn in mijn mentale woordenboek

hooguit synoniemen voor lummelen.

Moet daar dringend eens vanaf geraken,

van dat idiote idee.

 

 

 

 

 

 

 

Alles is vrij

Indrukwekkende stilte aub:
re-start to run dag 1, check!

Gezien de loopschoenen alweer màànden stof stonden te vergaren,
en het lijf & leden alweer een paar weken vetlaagjes aan het verzamelen waren,
en dat er naast de walm van glühwein ook goeie voornemens in de lucht hingen,
en dat een mens ièts moet doen  met een plotse zee van tijd,
mocht Evy terug in mijn oren toeteren hoe goed ik wel bezig was.

En dat ze geen gelijk heeft zeker!?
Ik ben een hele flinke meid, al ben ik dan geen padvindster,
wel een chiromeisje vol vrolijkheid,
altijd met een blijde lach.
De akela schrijf ik niet elke dag een lange brief,
maar deze blog zal misschien aardig in de buurt komen?

Dus ik klim net als Elly Niemans padvindster in de pen
en vertel over wat me bezighoudt.

Dat is momenteel voornamelijk de vraag:
"en wat nu"?
Wat heeft de toekomst voor mij in petto?
Wat wil ik, wat kan ik, wat zijn mijn opties?

Ik ben na 16 prachtige jaren bij Randstad
opeens terug op mezelf aangewezen.
Collectief ontslag & reorganisatie,
de bekende boosdoeners,
maakten mijn job overbodig.

Ik kreeg nog een reddingsboei toegeworpen
maar heb die afgewimpeld.
Ongebruikelijk en tegen mijn aard in,
volgde ik
in plaats van
mijn hart & verstand
- die zeiden dat ik thuishoor
op het comfortabele, warme schip -
mijn buikgevoel,
dat me vertelde,
vaar je eigen koers.

- click to play - 

En nu dobber ik,
in een reddingssloepje dat zo'n twee jaar kan meegaan,
op een zee van mogelijkheden,
en wil ik zo snel mogelijk
nieuwe horizonten verkennen.

Op zoek naar
de schat.

En als ik toch even medelijden heb met mezelf,
denk ik stiekem:

-click to play-

Ik zwaai naar jullie, 

ex-medepassagiers, 

jullie maakten de scheepsreis

onvergetelijk.