I see a sea and a C

Niet lopen = niet bloggen.

Dat is toch wat ik moet concluderen na ruim 6 weken loop- & blogpauze.

Dat niet-lopen heeft zo zijn redenen.

Ten eerste: elk excuus om niet te gaan lopen is een goed excuus bij mij.

Ten tweede: de 5 kilometer-doelstelling was opnieuw bereikt, 

instant wegvallen van de grootste motivator dus.

Vervolgens: paasvakantie en dus continu 3 kinderen aan mijn rokken.

De loopschoenen gingen nochtans mee naar zee.

 Ze bleven zandvrij; lopen begint namelijk niet met een 'b'

en dat was de enige letter waaraan ik toekwam die week:

boeken, badderen, bijslapen en nu & dan een glaasje Baileys.

En tot slot een al veel te lang uitgestelde ingreep; 

endoveneuze lasertherapie maakte eindelijk een eind

aan de spataders op mijn rechterbeen.

We zijn intussen vier weken verder

nog steeds niet pijnvrij maar alweer helemaal mobiel.

We zouden er dus weer aan kunnen beginnen.

Maar 't zit er niet in.

Het lopen toch niet, het bloggen, daar wordt aan gewerkt zoals u ziet.

Er komt namelijk iets gigantisch op me af

en daar zal geen looptijd naast passen.

Ik zei het al: elk excuus is goed genoeg.

But this is a big one.

Wie 'a' zegt, moet 'b' zeggen 

(boek, bad, bijslapen, Baileys, voila, gezegd)

dus ik zeg 'c':

- click to play -

Keep tuned,

ik vertel er zeker en vast meer over

in volgende berichten.

En die zullen geen 6 weken op zich laten wachten, beloofd.

Vrij als een vis in de lucht

vrij als een vis in de lucht

Vadertjelief, bevlogen vogelaar 

(het is maar een klein beetje bizar om zo'n dingen over je vader te zeggen hoor), 

spotte met zijn fotografenoog 

dit magnifiek beeld in de Indonesische lucht. 

Hij zal het me wel vergeven dat ik ongevraagd zijn foto en bijschrift van zijn Facebookpagina pikte 

om deze blogpost mee te betitelen en te illustreren.

Het beeld kan niet beter beschrijven wat ik voel.

Of voelde.

Tot eind vorig jaar wàs ik die vis.

Een klein grijs visje

dat 16 jaar lang de wereld mocht ontdekken,

dankzij de krachtige vleugels van een vogel.

(laten we - for the sake of the story - doen alsof dat visje naast kieuwen ook longen heeft, ok?
en laten we er ook meteen dit muziekje bij opzetten)

Een visje 

dat zich ook mocht verschuilen

onder warme vleugels als het weer guur werd.

Ok, nu en dan

klemden de klauwen wel even wat harder

en 1 keer  

voelde ik toch wel een venijnige hauw van die scherpe bek.

Maar over het algemeen

was ik een vis die dankzij die machtige vogel 

hoge toppen mocht scheren

en wijdse hemels mocht aanschouwen.

Tot de vogel mij losliet & ik pardoes terug in het water viel.

En nu is de vraag:

in welk water?

Wat blijft er vandaag over van die zee van mogelijkheden?

Momenteel voelt het eerder als een bokaaltje,

waarin ik rondjes zwem,

besluiteloos.

Ook lijkt het water troebel,

ik zie niet helder,

ik denk dat ik schittering zie doorheen het oppervlak,

er lonkt vanalles, maar het lijkt onbereikbaar, te hoog gegrepen,

onmogelijk haalbaar voor een simpel visje.

En ook zie ik nu & dan een glimp van die arend 

scherend over het water,

zijn poten strelen het wateroppervlak

en laten me verward achter.

Wil ik weer vliegen als een vis?

Wil ik een goudvis worden?

Wil ik een hengelaar vinden die mij uit mijn poeltje vist?

Wil ik me laten meevoeren met de stroom en nog even verder genieten van de luwte?

En oh ja, 

ik ben geen vis.

Ik ben een weegschaal.

Wat het eeuwig getwijfeld verklaart, 

voor wie in horoscopen wil geloven.

Alles is vrij

Indrukwekkende stilte aub:
re-start to run dag 1, check!

Gezien de loopschoenen alweer màànden stof stonden te vergaren,
en het lijf & leden alweer een paar weken vetlaagjes aan het verzamelen waren,
en dat er naast de walm van glühwein ook goeie voornemens in de lucht hingen,
en dat een mens ièts moet doen  met een plotse zee van tijd,
mocht Evy terug in mijn oren toeteren hoe goed ik wel bezig was.

En dat ze geen gelijk heeft zeker!?
Ik ben een hele flinke meid, al ben ik dan geen padvindster,
wel een chiromeisje vol vrolijkheid,
altijd met een blijde lach.
De akela schrijf ik niet elke dag een lange brief,
maar deze blog zal misschien aardig in de buurt komen?

Dus ik klim net als Elly Niemans padvindster in de pen
en vertel over wat me bezighoudt.

Dat is momenteel voornamelijk de vraag:
"en wat nu"?
Wat heeft de toekomst voor mij in petto?
Wat wil ik, wat kan ik, wat zijn mijn opties?

Ik ben na 16 prachtige jaren bij Randstad
opeens terug op mezelf aangewezen.
Collectief ontslag & reorganisatie,
de bekende boosdoeners,
maakten mijn job overbodig.

Ik kreeg nog een reddingsboei toegeworpen
maar heb die afgewimpeld.
Ongebruikelijk en tegen mijn aard in,
volgde ik
in plaats van
mijn hart & verstand
- die zeiden dat ik thuishoor
op het comfortabele, warme schip -
mijn buikgevoel,
dat me vertelde,
vaar je eigen koers.

- click to play - 

En nu dobber ik,
in een reddingssloepje dat zo'n twee jaar kan meegaan,
op een zee van mogelijkheden,
en wil ik zo snel mogelijk
nieuwe horizonten verkennen.

Op zoek naar
de schat.

En als ik toch even medelijden heb met mezelf,
denk ik stiekem:

-click to play-

Ik zwaai naar jullie, 

ex-medepassagiers, 

jullie maakten de scheepsreis

onvergetelijk.

De CAL

De Crochet Along was nog niet eens van start gegaan 
of de gemoederen raakten al digitaal verhit:
een gedoe over wat wel of niet mocht,
streverkes en betweters,
vóórlopers en ruziemakers
doken online op.
Met zowat 2000 deelnemers aan de haakhype,
viel er wel wat gekrakeel te verwachten natuurlijk.

Toch leek het me de moeite waard om ook aan te haken.
Haken doe ik nog niet zo lang & niet zo veel.
Dus leek dit een prima manier om een stapje verder te geraken.
In een notendop: 
er wordt een deken gehaakt,
elke week wordt een deel van het patroon vrijgegeven,
je haakt dus tijdens die week slechts een paar toeren,
als je niet goed kan volgen, kan je online uitleg vragen,
na 42 weken ongeveer zou je deken dan af zijn,
en heb je in een gezapig tempo allerlei nieuwe steken geleerd.

een voorbeeld van hoe het eruit zou zien

En dan sloeg het toe:

twijfel, twijfel, nog meer getwijfel.
Kan ik dat wel als haak-novice?
Wil ik het heel sober of net heel kleurrijk of iets ertussenin?
Hou ik zo'n langlopend project wel vol?
Met welke wol?
Wat is mijn doel met het deken, voor wie wil ik het maken?
(Ongetwijfeld twijfel ik, moest ik niet twijfelen, ik zou twijfelen of ik nog wel ik was.)

Een keer of tien mijn webwinkelmandje gevuld.
Een keer of tien net vóór het afrekenen alles weer gewist.
En dan toch de knoop doorgehakt.

Aanschouw, Mijn Kleurenpalet:

Had oorspronkelijk ook nog midnight blue gekozen, 

maar bij aankomst beviel het mij toch niet zo 
(kleuren op het scherm wijken altijd wat af van de werkelijkheid, 
dus niet geheel onverwacht),
dus die ging eruit. 
Nu kom ik natuurlijk 2 bollen tekort
 als ik het deken in de exacte afmetingen wil zoals het voorbeeld...

En dat wil ik, ja, 
dus moest iemand goesting gekregen hebben om mee te doen,
en moest die iemand toevallig ook Stylecraft bestellen,
wil je het me dan laten weten, 
zodat ik 2 bollen extra kan mee-bestellen ?

Aan de lijn... klaar... haak!



wol = Stylekraft SDK 
Besteld bij HuisZes (10 + 1 gratis)

En wat nu...

Zo, de sprong is gewaagd.

En hoe moet het nu verder?

Wat wil ik delen?

Met wie?

Waarom eigenlijk?

Hoe vaak?

Hoeveel geef ik prijs?

2014 moet het jaar worden van veel.

Plannen, doelen, verlangens, dromen, wensen, uitdagingen.

Nogal wat druk op de schouders van zo'n simpel jaartje.

Maar we zullen wel zien, 

het komt als het komt,

het gaat zoals het gaat,

en als 't niet gaat, gaat het ook gaan. :-)

Tijdens mijn stille genieters uren in creatief blogland (kijk maar even naar de links links), 
leerde ik veel leuks kennen. 

En bedacht ik mij: als ik ooit zelf ga bloggen, 

dan ga ik ook UWYH , 

meedoen aan BNNM,

aanhaken bij de CAL, 

mijn WIP's tonen, 

oppassen voor UFO's, 

swappen, 

snailmailen,

een give away organiseren. 

(*)

En laat ik dan meteen met dat laatste beginnen!

Gewoon, uit blijheid.

Wat geef ik weg?
Eentje van deze geluks-s(p)o(o)kjes:

Wat moet je daarvoor doen?
1) Een reactie geven onder dit blogbericht
2) volger worden (verschillende manieren mogelijk, zie rechts)

En daarna?

Het onschuldigste kinderhandje van de 6 die ik ter beschikking heb,

zal volgende zondag een naam trekken. 

En die gelukzak krijgt dan volgende week een geluks-s(p)o(o)kje thuis bezorgd.

En kan zich daarna altijd weer uitschrijven als volger als dat zou tegensteken 

:-)

(*)

 Use What You Have 

lijkt dus wel wat op Buy Nothing New Month

Crochet-A-Long (zie Facebook of haar blog ) 

Work In Progress

Unfinished Objects

ruilen

iets ècht posten ipv te poowsten

en dat laatste heb je wel al door intussen zeker

today is the first...

Een nieuw jaar, een nieuw begin, 
en een aarzelend stapje in blogland.

Eerst maanden stil genieten van andermans blogs, 
dan eens voorzichtig een commentaartje geven,
en uiteindelijk

valt de drang om het ook zelf eens te proberen 
niet langer te negeren.

Hoewel,

helemaal nieuw is het niet, 

kijk maar hier en hier en ook hier.