Knock, knock, who's there?

Wat?

De laatste blogpost dateert al van mei?

Zijn we al september?

Kan toch niet!

Waar is al die tijd naartoe?

Onverbiddelijk vervlogen.

Maar oh zo goed besteed.

Aan massa's activiteiten, belevenissen, ervaringen. 

Massa's potentiële blogposts laten liggen dus.

Over communie-, verjaardags- en trouwfeesten, geknutsel, haken, 

muizenissen, uitstapjes, vakanties, back to school,...

En als zelfs de husband meermaals met aandrang vraagt
wanneer er hier eindelijk nog eens iets zal verschijnen,

moest ik toch eindelijk met iets op de proppen komen.

But I've got to cool down, slow down, relax, take it easy,

and first things first:

ik beloofde nog meer uitleg over die 

I saw a sea and a C of change!

- click to play - 

Na 10 jaar getwijfel over verbouwen of verhuizen,

is de knoop 

- in het jaar van mijn eigen nieuwe voordeur - 

eindelijk doorgehakt.

We kochten een nieuwe woning.

En een nieuw leven.

Een monumentale beslissing.

Een geliefde, moderne woning in een rustige & groene omgeving

inruilen voor een art deco-woning uit het jaar 1930 pal in het centrum,

dat doe je niet zomaar.

We wensten namelijk niet alleen een ruimere gezinswoning

maar willen ook

minder tijd & benzine verspillen aan het rondrijden van de kinderen 

naar school, muziekles, turnles, tekenles, voetbal,...

En vooral: ik heb er ook de ruimte

om een zelfstandige activiteit uit te oefenen:

crea workshops en een boetiek met handmade goodies.

Daar, 't is eruit.

Even diep ademhalen, 

want voor een aarzelend angsthaasje 

met meer dromen dan daden op haar conto,

is dit geen klein bier.

En ik heb al vele nachten liggen woelen deze zomer,

door de enormiteit van wat we ons op de hals halen.

De financiële gevolgen, 

de tijd & energie die erin zal kruipen,

de consequenties van een verhuis voor de kinderen,

de frustraties van een verbouwing,

de extra lasten bovenop een reeds zeer druk gevuld leven,

de onzekerheden & twijfels over eigen capaciteiten,

de onaangename verrassingen die ons wellicht nog te wachten staan,

genoeg om uren op te knagen,

starend naar het plafond.

Maar zelfs een eeuwige twijfelaar weet:

En dus gaan we ervoor, twijfels of niet.

- click to play - 

I see a sea and a C

Niet lopen = niet bloggen.

Dat is toch wat ik moet concluderen na ruim 6 weken loop- & blogpauze.

Dat niet-lopen heeft zo zijn redenen.

Ten eerste: elk excuus om niet te gaan lopen is een goed excuus bij mij.

Ten tweede: de 5 kilometer-doelstelling was opnieuw bereikt, 

instant wegvallen van de grootste motivator dus.

Vervolgens: paasvakantie en dus continu 3 kinderen aan mijn rokken.

De loopschoenen gingen nochtans mee naar zee.

 Ze bleven zandvrij; lopen begint namelijk niet met een 'b'

en dat was de enige letter waaraan ik toekwam die week:

boeken, badderen, bijslapen en nu & dan een glaasje Baileys.

En tot slot een al veel te lang uitgestelde ingreep; 

endoveneuze lasertherapie maakte eindelijk een eind

aan de spataders op mijn rechterbeen.

We zijn intussen vier weken verder

nog steeds niet pijnvrij maar alweer helemaal mobiel.

We zouden er dus weer aan kunnen beginnen.

Maar 't zit er niet in.

Het lopen toch niet, het bloggen, daar wordt aan gewerkt zoals u ziet.

Er komt namelijk iets gigantisch op me af

en daar zal geen looptijd naast passen.

Ik zei het al: elk excuus is goed genoeg.

But this is a big one.

Wie 'a' zegt, moet 'b' zeggen 

(boek, bad, bijslapen, Baileys, voila, gezegd)

dus ik zeg 'c':

- click to play -

Keep tuned,

ik vertel er zeker en vast meer over

in volgende berichten.

En die zullen geen 6 weken op zich laten wachten, beloofd.

Vrij als een vis in de lucht

vrij als een vis in de lucht

Vadertjelief, bevlogen vogelaar 

(het is maar een klein beetje bizar om zo'n dingen over je vader te zeggen hoor), 

spotte met zijn fotografenoog 

dit magnifiek beeld in de Indonesische lucht. 

Hij zal het me wel vergeven dat ik ongevraagd zijn foto en bijschrift van zijn Facebookpagina pikte 

om deze blogpost mee te betitelen en te illustreren.

Het beeld kan niet beter beschrijven wat ik voel.

Of voelde.

Tot eind vorig jaar wàs ik die vis.

Een klein grijs visje

dat 16 jaar lang de wereld mocht ontdekken,

dankzij de krachtige vleugels van een vogel.

(laten we - for the sake of the story - doen alsof dat visje naast kieuwen ook longen heeft, ok?
en laten we er ook meteen dit muziekje bij opzetten)

Een visje 

dat zich ook mocht verschuilen

onder warme vleugels als het weer guur werd.

Ok, nu en dan

klemden de klauwen wel even wat harder

en 1 keer  

voelde ik toch wel een venijnige hauw van die scherpe bek.

Maar over het algemeen

was ik een vis die dankzij die machtige vogel 

hoge toppen mocht scheren

en wijdse hemels mocht aanschouwen.

Tot de vogel mij losliet & ik pardoes terug in het water viel.

En nu is de vraag:

in welk water?

Wat blijft er vandaag over van die zee van mogelijkheden?

Momenteel voelt het eerder als een bokaaltje,

waarin ik rondjes zwem,

besluiteloos.

Ook lijkt het water troebel,

ik zie niet helder,

ik denk dat ik schittering zie doorheen het oppervlak,

er lonkt vanalles, maar het lijkt onbereikbaar, te hoog gegrepen,

onmogelijk haalbaar voor een simpel visje.

En ook zie ik nu & dan een glimp van die arend 

scherend over het water,

zijn poten strelen het wateroppervlak

en laten me verward achter.

Wil ik weer vliegen als een vis?

Wil ik een goudvis worden?

Wil ik een hengelaar vinden die mij uit mijn poeltje vist?

Wil ik me laten meevoeren met de stroom en nog even verder genieten van de luwte?

En oh ja, 

ik ben geen vis.

Ik ben een weegschaal.

Wat het eeuwig getwijfeld verklaart, 

voor wie in horoscopen wil geloven.

Mmmarrakech

Ik startte met frisse tegenzin vandaag:

lopen, les 23.

Omdat ik vorige week slechts 1x de loopschoenen aantrok

(eerlijkheidshalve moet ik toegeven: ik trok ze 3x aan,
maar bleef 2x gewoon thuis erin rondsloffen...)

en omdat mijn conditie een nogal eigenzinnig systeem heeft:

opbouwen gaat moeizaam & pijnlijk traag,

afbouwen gaat moeiteloos & pijlsnel.

Maar 2 dingen dreven me toch het zonnetje in:

de hoop op een hernieuwde ontmoeting met het prachtig eekhoorntje in het bos

en de constatatie dat ook mijn metabolisme zijn eigen wetten heeft:

3 maand afzien om 5 kilootjes kwijt te raken,

3 dagen genieten om 2 kilo buikspek terug te winnen.

Want genieten deed ik volop de voorbije dagen.

3 dagen, 3 meisjes, 1 Marrakech.

Palais de la Bahia

Een aanradertje hoor, Marrakech!

Het heeft alles voor een geslaagde citytrip.

Zie maar, 

maar zet misschien eerst een gepast muziekje op.

Slechts 3,5 uurtjes vliegen en toch ineens in een compleet andere wereld, 

een doorgang naar een ander continent:

deuren & luikjes te koop in het Ensemble Artisanal - voordeur - Palais de la Bahia

deur te koop in de souks - doorgangen in de Medersa Ben Youssef - Bab Agnaou (= 1 van de vele stadspoorten naar de Medina) - poortje in de buurt van de Tombeaux Saadiens

Afrikaans & Arabisch:

Afrikaanse beelden (helemaal bekleed met rocailles) te koop in de souks - muurreliëf (Koefisch schrift & gravures in marmer) en teksten in de Medersa Ben Youssef

Verfijnde & eenvoudige keuken:

Harira, couscous, groentenmix, pastilla (links in Café Arabe, rechts op Place Jemaa El Fna)

Exotisch & vertrouwd:

De plaatselijke kruidenier & apotheek - Ceci n'est pas un palmier - Black & Decker Berbère

Slaperig & druk:

een tukje in de middagzon - dichte drommen in de souks en op Place Jemaa El Fna

Fauna & flora:

Jardin Majorelle - Badi paleis - sinaasappelbomen - Saadische graven

Brede lanen & smalle steegjes:

Hels verkeer in Gueliz - nauwe straten in de Medina - onooglijke doorgang naar Palais de la Bahia

Religie:

La Koutoubia - Joodse begraafplaats - Saadische graven

Vervoermiddelen:

"moderne" PK's - calèches - triporteur - ezels - brommers

Kleurrijk:

pigmenten - glas in lood - leer - vilt - zelliges - babouches - kruiden - sjaals - kwastjes - kaftans

Gewoon mooi:

Shop till you drop:

Souks - foundouks - Place Rahba Lakdima - Place des Ferblantiers

Gewoon grappig:

Mais elle est où, la Koutoubia? - candid camera - is dat een kieken op uwe kop? - Slaatje Kasbah Café XXL en XS - Chez Monsieur Michelin

Les gazelles:

BFFFFFFFFFF's

Shoekran, Mahanna & Maffie!
Laat ons het anders nog eens overdoen,
die selfies hebben we namelijk nog niet echt onder de knie.

Mini-meet

Een prettig bosloopje deze morgen:

perfect weertje: zonnig fris,

niet al te veel tegenliggers,

wel 2 die onverwachts van achter mij opdoken

en me zodanig snel voorbij schoten

dat ik een geschrokken "whoe!" niet kon onderdrukken.

Ze deden de 5 kilometer sprint ofzo?

Maar genoeg over lopen.

Waarom ik er eigenlijk zoveel blogposts aan besteed

is me ook een raadsel.

't Zou toch enigzins logischer zijn

om het meer te hebben over iets 

a) wat ik wel onverdeeld graag doe

b) waarin ik wel vrij goed in ben

c) waarvan ik wel altijd blij word, ongeacht de omstandigheden

d) wat ik wel zowat dagelijks doe

Probeer me niet te begrijpen,

ik doe dat ook niet.

Naar het voorbeeld van de grote meisjes van blogland,

deed ik gisteren ook eens van blogameetup èn van haakdag.

Een mini-meetje weliswaar: 

Stekel-varken kwam ten huize Julienne & Jeannot.

Er werden thees geproefd,

zelfgebakken koekjes verorberd,

poezen verbannen,

uren gekletst,

haaknaalden  & -stijlen vergeleken,

en uiteraard gehaakt,

al spendeerde ik de meeste tijd aan uithalen.

Mijn "bobbels" van week 9 bobbelden namelijk fout

en werden eerder putjes dan bultjes.

Ook de kleurwissels van week 8 stonden me niet aan,

en dus werd nog maar eens meerdere uren werk

in een wip ongedaan gemaakt.

Al loop ik dus een beetje achter 

- vandaag werd namelijk al week 11 gelanceerd, 

en ik moet week 10 nog inhalen -

de CAL blijft heerlijk om te doen:

ik leer er ongelooflijk veel van bij,

kan op eender welk moment van dag of nacht

beroep doen op 11.000 mede-haaksters als ik in de knoop geraak,

zie inspirerende voorbeelden,

en geleidelijk aan groeit er een deken,

a labour of love.

I'm only happy when it rains

Da's durven hé.

Over de zon gaan klagen na de eerste warme dagen van het jaar.

Maar 't is niet al goud wat blinkt,

er is altijd wel iemand te vinden die een keerzijde ziet aan de medaille.

Zo bleek datzelfde zalig zonnetje

niet alleen een loopkriebel te wekken,

maar ook de ganse groen- & technische dienst,

zowat de helft van de Izegemse tuiniers en hordes bouwvakkers 

naar het Wallemotepark & Wolvenhofkasteel te lokken

deze voormiddag.

Tof.

Zo kregen die mannen een prima zicht 

op het botanisch wonder dat langs hen heen hobbelde:

een kruising tussen een tomaat (= top) en een peer (= bottom).

De nog laagstaande voorjaarszon

tekende het beeld netjes langgerekt voor mij uit op het pad.

Moge mijn stralend witte ledematen

de grijnzende heren voor eeuwig verblind hebben!

Wel jammer dat ik, zwoegend & zwetend,

en ergens tussen ronde 3 & 4 ook nog eens vechtend tegen de aandrang

om mijn ontbijt terug te schenken aan de mensheid,

nagenoeg de kracht niet meer had

om de ontblote gespierde torso's te aanschouwen.

En dat terwijl ik eigenlijk me verheugde op een interessante opleiding vandaag,

die ik echter moest afzeggen wegens zieke dochter.

Oorpijn, keelpijn, lichte koorts, 

geen schooldag dus voor haar vandaag.

Maar wel een dag om te genieten van wat moederlijke zorgen

èn een duik in de strijkmand:

Wat denk je, zou ze erg ziek zijn?

Never a dull moment

Oeps, een weekje geskipt; geen ge-start-to-run de voorbije week.
De tijd glipt als zand tussen mijn vingers,

en de uren die normaal gezien gevuld waren met loondienst,

raken nu zeer makkelijk en pijlsnel anders gevuld.

En geen geloop = geen geblog,

want dan toch èèn nut ontdekt aan die zelfkastijding;
het schrijven gebeurt blijkbaar vooral in mijn hoofd

tijdens het joggen!

Nochtans massa's gezien, beleefd & gedaan dat het registreren waard is:

een heel plezante toneelvoorstelling (ge kunt nog gaan!)
een fantastisch optreden (ge hebt iets unieks gemist!),

nog een optreden (ge hebt iets schattigs gemist!),

helpen in school met hoekenwerk, als leesmama, als schortjes-herstelster en als pannenkoeken- & cakeleverancier,

workshops, coachings, infosessies en afspraken om mijn toekomst vorm te geven,

haken, haken en nog meer haken (bewijzen volgen nog wel),

naaien, 

(verlate) verjaardagsuitnodigingen ineenknutselen,

DIY foto's op canvas transfereren,

en het meest hilarische:

 zoals zij ook deed, een paspop op maat maken voor mijn zus.

Deze laatste was gewaarschuwd dat ze zich in ruil aan een guest-appearance mocht verwachten hier

:-)

- click to play -