Eindelijk!

Ruim een jaar na de einddatum van de CAL 2014
en dus bijna 2 jaar na de start ervan,

is ie dan eindelijk helemaal af!

Het mag gezegd:

het ding kostte mij bloed, zweet en tranen die eerste weken.

Het aantal steken klopte niet,
ik snapte vaak niet wat ik moest doen,

haakte te strak,

dan weer te los of te onregelmatig,

maakte massa's fouten,

het lubberde en
ik sukkelde...

-click to play-

Ontelbare keren haalde ik rij na rij weer af & herbegon.

Maar ik leerde er ontzettend veel van

en haakte tientallen andere dingen tussendoor: 

mutsen,

sjaals,

handschoenen,

sandalen,

baby All Stars,

kaarsenpotjes,

keien,

oorverwarmers.

Om (opnieuw) te leren haken was het dè ideale manier.

Op eigen houtje, 

maar tegelijk samen met meer dan 35.000 mede-haaksters wereldwijd.

Op de voorziene einddatum vorig jaar in november,

had ik alle rijen 1x klaar volgens het patroon,

maar gezien ik die nog meermaals moest herhalen

om tot de gewenste lengte te geraken,

ontbrak me de puf een beetje om verder te doen.

En kwamen dus al die andere projectjes in de plaats.

Een paar weken geleden pakte ik dan toch de draad weer op

en vond de moed om mijn UFO (= unfinished object) af te werken.

En intussen was ik dusdanig bijgeleerd dat ik kleine foutjes

zelf wegfoefelde in plaats van alles weer uit te halen en te herbeginnen.

En is mijn tempo minstens verdubbeld.

Zetelavondjes werden extra gezellig,

want al hakend paste ik er intussen lekker warm onder.

En nu is ie dus helemaal klaar

en mag ie pronken op zijn bestemming.

Dat ie licht trapezevormig is

omdat ik die eerste maanden 

véél strakker haakte,

hoeft  niemand te weten.

;-)

Achteraf gezien zou ik nu toch andere kleurtjes kiezen.

Of zou ik alles in 1 kleur doen om echt mijn ding te zijn,

nu is het wel erg druk.

Maar de dochter is tevreden,

dus dan is de mama dat ook.

De restjes. Stylecraft DKS. Het was nog eventjes spannend of ik genoeg zou hebben voor de rand...

Een volgend WIP ligt intussen al op mijn schoot:

work in progress

Ik kon er niks aan doen

Ah ja nee, 

ik kon er ècht niks aan doen.

Want:

- die bananen waren overrijp

- dat restje rijst moest verwerkt

- dat overschotje karnemelk kon ik toch niet weggieten

- er bleven maar peren uit de tuin komen

En zo verscheen op zaterdagnamiddag

een dessertbuffet:

Blozende peertjes

Lekkere gezonde perentaart

Rijstpudding

-click to play-

Haverkoekjes

En dat moet nu allemaal op geraken...

Slaapwel opa.

De pater familias is vertrokken.

Ik kan niet slapen.

Jij slaapt nu voor altijd.

Ik dacht dat ik je kende.

Dacht dat ik geen afscheid meer nodig had.

Maar ik dacht verkeerd.

Imposante man, imponerende man.

Oersterke beer van 90.

Tomeloos, hevig, krachtig.

Middelpunt van, tiran over een 75-tal nazaten.

Man van de bulderende meningen en sappige uitspraken.

Ik hing vaak aan je lippen, ik luisterde gefascineerd.

En keerde je uiteindelijk de rug toe

toen ik merkte dat jij niet kon luisteren

en vond dat een vrouw sowieso haar mond moest houden.

- click to play -

't Vintje met 't kaske, Poting & Gister'n.

God zeegn en bewoardje en een keiharde klets op je bovenbeen toe.

Je triomfantelijke grijns en knipoog van gisteren hou ik vast.

Je kreeg het laatste woord, zelfs zwijgend.

Daar gaan we weer

Nieuwe jas, nieuwe tas, nieuwe schoenen:

deze combi markeert meestal het begin van een nieuw schooljaar.

En deze keer voor mijn gebroed

ook nog een nieuwe school.

De jaarlijkse traditionele 1 september-foto was dan ook de eerste in het nieuwe huis.

- click to play -

En ze zagen het helemaal zitten,

terwijl het afscheid van de vorige school hen nochtans zwaar viel.

Maar het naar school mogen fietsen,

is natuurlijk een grote plus.

Al is het toch met een klein hartje,

zo voor het eerst op een speelplaats vol onbekende gezichten.

's Avonds zat hun boekentas vol verhalen over de eerste dag

èn te kaften boeken.

En mama haar ander huiswerk is ook al af:

Trip down memory lane:

2007

Tiens, geen 1ste schooldag-foto in 2008? Wellicht gevolg van slapeloze nachten door dit ventje?

2009

2010

Hmm, wats kebeurt in 2011? Dit is geen 1ste schooldag-foto, want die vind ik niet.

2012

2013

2014

Wonderlijke wereld

Geen betere manier om de zomervakantie in te zetten,

dan met het Wereldfestival.

Bij dit tweejaarlijks feestje dat een week duurt,

hadden we ons voor de 2de maal opgegeven als gastgezin.

En net zoals vorige editie waarbij we een jong Russisch koppeltje 

mochten verwelkomen in ons huis,

viel het opnieuw enorm goed mee.

Deze keer kwamen twee Hongaarse studenten op logement.

 Zo'n stel gasten in huis,

geeft natuurlijk wel wat werk: meer was & plas,

meer boodschappen, koken & afwas,

meer geregel en geplan,

meer taxiritjes.

Maar die exta moeite weegt niet op tegen het extra plezier.

Het voelt als vakantie, zonder verlof te moeten opnemen.

Als de wereld ontdekken, zonder ver te moeten vliegen.

Als nieuwe indrukken opdoen, zonder je stad te moeten verlaten.

Exotiek in je eigen huis, tuin en stad.

En het tropisch klimaat kregen we er ook nog gratis bij.

Ook de dansvoorstellingen zelf waren weer heel erg mooi,

drie zag ik er, allen zeer divers en entertainend.

Ook de prachtige kostuums zijn een feest voor het oog.

En zeggen dat ik tot vóór de vorige editie dacht
dat zo'n oubollige folkloretoestanden niets voor mij zouden zijn...

Vooroordelen, bleken alweer nergens goed voor.

- klik voor een paar impressies -

Over de party's na de avondvoorstellingen kunnen we kort zijn:

ze waren very hot...
:-)

Het zwarte gat na de slotvoorstelling & het vertrek van onze beminnelijke logés

was dan ook onoverkomelijk.

In tijden van nood & weemoed,

brengt zoetigheid soelaas.

Met behulp van een paar serieus overrijpe bananen en een paar bereidwillige kinderhanden,

kwam er een bananenbrood op tafel.

Het recept vond ik ooit op internet, maar in pre-Pinterest-tijden,
dus bewaard in een Word-docje, en de credits moet ik dan ook schuldig blijven.

Maar maakt niet veel uit, er zijn massa's gelijksoortige recepten te vinden op het www.

Voor wie ook deze betrekkelijk zondeloze (want zonder gluten, toegevoegd vet of suiker)
zoete troost kan gebruiken,
hierbij het recept van mijn versie:

3 werkelijk héél erg rijpe bananen (eentje liep nog net niet vanzelf uit de schil)

3 kakelverse tikkeneitjes van onze tokkende dames

(die bij voorkeur midden in de netels leggen, waar we hen nu proberen van af te brengen door hen "kort te houden" - voorlopig zonder al te veel resultaat)

100g amandelmeel + 50g volkoren speltmeel

snufje zout

half zakje bakpoeder

een handje hazelnoten, in stukjes gehakt (de noten hé, niet het handje!)

een handje pecannoten, in stukjes gehakt (idem)

een lepel lijnzaad

een schepje chiazaadjes

100g reeds wit uitgeslagen zwarte chocolade, in stukjes gehakt
(zo opeten zou iets minder smakelijk zijn, maar ideaal om mee te bakken)

Mix of prak de bananen.

Voeg de eitjes toe, klop met de garde goed door.

Spatel meel, zout & bakpoeder erdoor.

Laat 10 minuutjes rusten.

Voeg noten, zaden & chocoladestukjes toe, meng goed.

Stort in ingevette bakvorm.

Zet in voorverwarmde oven op 180° gedurende 45 minuten.

Moeilijkste aan dit recept: hou jezelf in toom:
laat zeker uurtje afkoelen vóór je deze heerlijkheid uit de vorm probeert te halen.
Enjoy!

Nog een duwke

De meet is in zicht

voor Mijn Korte Ritten.

Ik bengel maar triest onderaan eigenlijk

met mijn totaal van 10 kilometer

over 8 autoloze dagen.

Voor mij is het blijkbaar eerder

Mijn Ultra Korte Ritten.

Zodra er kinderen mee moeten

en dus meerdere boekentassen,

zakken en ander spul,

lukt het namelijk al meteen niet meer.

Verkeerde boekentassen (= kunnen niet op de rug),

een rondpunt aan een 4-vaksbaan

dat me bij het idee alleen al om met 3 kinderen erover te geraken, stress geeft,

de jongste die nog niet voldoende getraind is

om meteen 5 kilometer te riskeren,

teveel boodschappen gepland om nog in de fietstassen te kunnen;

er is te vaak een reden waarom de auto toch weer van stal gaat.

Maar de korte tochtjes in het centrum

doen we wèl met veel plezier

met behulp van spierkracht ipv paardenkracht!

prentje van de toffe blog Greedy For Colour - klikkerdeklik

En dan komt de spinazie weer in beeld.

Vanavond een receptje getest van Klara's Kitchen Blog

met de kraakverse spinazie uit eigen tuin

Zal zeker nog op tafel komen

en met een zak voorgewassen spinazie uit de winkel

zal het wellicht wat minder knarsetanden ;-)

Ik lijk wel èlke post van Klara

te saven op Bloglovin' en/of te pinnen op Pinterest.

Straks ook nog het ontbijt met warme frambozen uitproberen, 

want heb geen lege potjes meer voor confituur,

die vulde ik namelijk dit weekend al.

framblij!

En een mens moet toch iets met de dagelijkse berg 

rode heerlijkheden!

't Is feest, 't is feest, 't is ier nog nooit zo plezant geweest

En ik dacht dat mei niet te overtreffen was!

Maar juni is ook top, 

met als voorlopig hoogtepunt

het communieweekend.

Met 3 communicant/lentefeest-kindertjes in de familie,

hadden we begin vorig jaar al besloten

om er een gezamenlijk feest van te maken.

En aangezien we de traditie graag hoog houden

om jaarlijks minstens 1 weekend met de hele familie samen door te brengen,

maakten we er meteen een gans feestweekend van.

Place to be: De Boskabanne in het Prullenbos.

- click to play -

Vrijdagavond druppelden de gezinnen één voor één binnen
om te genieten van de culinaire hapjes van schoonzus,

en later van de meesterlijke kazen van Van Tricht

Alles op het terras met uitzicht over de visvijver.

Ah ja, met zo'n weer gingen we toch niet binnen zitten zeker.

De kinderen ravotten buiten tot het donker werd.

Met een speelplein en speelbos,

watervertier

en een vuurschaal waarvoor hout diende gesprokkeld,

verveelden ze zich geen seconde.

kooi voor wilde kindjes

Zaterdagochtend bereidden we samen het feest voor.
De locatie omtoveren tot feestpaleis vergde wat sleur- & decoratiewerk.

The finishing touches laat je echter beter niet over aan een man.

Getuige de interpretatie van de opdracht

"we zijn met de 3 zussen een half uur bezig geweest om de tafelkleden 

perfect te draperen en onderaan te bevestigen,

wil je ze nog eens extra vastmaken want de wind speelt er nog steeds onder":

Wat is het probleem? Het hangt toch goed vast nu?

mijn versierde keien - goed voor vele avonden haakplezier

In de voormiddag was het nog grijs en frisjes,
maar net zoals de meteo-apps beloofd hadden,
werd het tegen 's middags prachtig weer.
De genodigden arriveerden
en zagen dat het goed was:
heerlijk eten,
rijkelijk met drank overgoten,
blije kindjes,
in een prachtig kader
onder een stralende zon.
Het feest duurde tot de vroege uurtjes.

het statige familieportret

mijmer aan de vijver

dankjewel oma & opa

my cutie pie

Zondagmorgen deed hier en daar een hoofdje een beetje zeer...