Daag je zelf eens uit #2

We zijn een weekje verder

sinds het begin van de vasten

en Dagen Zonder Vlees.

Charcuterie is volledig gebannen uit mijn dieet,

maar dat is nauwelijks een verschil met anders.

Aan kip of vis bij de warme maaltijd

blijk ik toch meer verknocht dan gedacht.

Chapeau voor wie 40 dagen volledig vleesloos gaat,

maar voor mij is een paar dagen per week al een mooie inspanning.

Geen slechte score voorlopig: 

Woensdag zetten we DZV feestelijk in met veggie burgers.

Donderdag zat een lepel garnaaltjes in mijn mond bij de hap ovenschotel bloemkool-brocolli

vóór ik besefte dat dat ook zonder had gekunnen.

Vrijdag hield ik het bij een stokbroodje met brie en groentjes.

Zaterdag smaakte de huisgemaakte vol-au-vent,

zondag deed ik een geslaagd vegetarisch experimentje.
Maandag was het de befaamde stampepoef met eitjes & kaas.

Vóór de verhuis vorig jaar heb ik stàpels kookboeken weggegeven,

1 van de weinige die mocht blijven, was een vegetarisch kookboek

dat de goedheilige Sint me bracht in 1997 :-)

Desondanks had ik het tot nu toe nauwelijks gebruikt,

mijn liefde voor linzen is namelijk niet zo groot als blijkbaar wenselijk is volgens de auteur.

Na wat geblader vond ik toch een linzenvrij recept:
flensjes met aardpeer en prei.

-click to play -

Het "smokkel eens groenten in het bord via flensjes" leek me wel een kids-proof-trucje.

Voor prei loop ik normaliter niet echt warm
en aardpeer is zo'n typisch geval van 

"het is niet raar dat je een vergeten groente bent,
geen mens weet wat met jou aan te vangen, 

behalve in de soep of puree draaien".

Maar dit probeersel smaakte heerlijk en zal zeker nog op tafel komen.

De kinderen waren in eerste instantie dolenthousiast: "Pannenkoeken!!!", 

maar viel hun dat toch even tegen dat het zonder suiker of choco was...

Goed bezig dus op het veggiefront.

Ook de suikers laat ik zoals voorgenomen volledig aan mij voorbij gaan.

En dat gaat me voorlopig verbazingwekkend goed af.

Geen enkel taartje, koekje, puddinkje, snoepje of andere zoete zonde

kon me tot nu doen bezwijken.

Al lijk ik te compenseren met hartige knabbels:

de voorraad kaas en zakken nootjes slinkt in snel tempo.

De spiegel, die al eerder protest aantekende,

maakt me meteen duidelijk dat dit een vergissing is.

Wortels, magere yoghurt, fruit, rijstwafels to the rescue!

Wat Dagen Zonder Vlees betreft, zijn er nog bijkomende uitdagingen trouwens,
voor de ware strevers onder ons.

Minder voedselverspilling.
Eten weggooien kan ik niet over mijn hart krijgen:
lekkere restjes eet ik de volgende dag als middagmaal,
gaan in de diepvries of worden verwerkt in een nieuwe schotel,
of we doen er de katten of kippen een plezier mee.
Keukenafval gaat ook naar de kippen of de composthoop.
In return krijgen we gratis bio-meststoffen of mulch voor de (moes)tuin
en nu en dan een eitje.

Oud brood wordt getoast of verwerkt in "klakkoards" of broodpudding
of als het al te erg is, gaat het ook weer naar de kippetjes.
Niet echt een uitdaging dus, maar het maakt me nu eenmaal blij als een ei
om die bolletjes te mogen kleuren op de teller :-)

Meer seizoensgroenten.
Blijkt niet altijd zo evident.
Het is nu eenmaal doodgewoon dat alles het jaar rond in de winkelrekken ligt,
zodat je zonder het te beseffen of zonder nadenken je kar vult met uitheemse
en dus milieubelastende groenten.
Hier rekening mee houden is dus een extra factor bij het bepalen van het weekmenu,
wat ik voordien niet echt deed.
Aansluiten bij het Voedselteam zou me hier zeker bij helpen,
gezien hun groentenpakketten van lokale bioboeren komen.
Alleen is het voorlopig niet compatibel met Het Systeem,
and I really don't want to mess with The System...

En wat met bananen, sinaasappels, mango, (kers)tomaatjes, druiven, blauwe bessen,...
Allemaal bijna dagelijkse kost en zooo lekker en gezond, maar niet lokaal geteeld natuurlijk.
Ik hou mezelf voor dat alle beetjes helpen en dat
mijn inspanning om te koken met seizoensgroenten dus goed genoeg is.

Minder verpakking.
Er is geen dag zonder verpakkingen tot nu toe.
En ik zie dit ook niet veranderen.
Le plastic c'est fantastique.
Ik erger me er al jaren dood aan dat kinderkoeken per stuk verpakt worden,
dus die vermijd ik altijd. Maar sowieso zit er rond elke pak koeken plastiek.
Yoghurtpotjes, sauzen, kruiden, granen/zaden/noten,... alles wordt verpakt.
En Antwerpen is een beetje ver om verpakkingsvrij boodschappen te doen....

Hoewel er zeker nog haalbare oplossingen zijn,
waarvan je er heel wat opgelijst vindt bij Ma vie en vert,
en ik altijd bewust ermee tracht om te gaan,
ga ik persoonlijk deze uitdaging even laten voor wat het is.

Met vleesarm, suikervrij, verspillingsvrij en seizoensgebonden
heb ik voorlopig genoeg op mijn bord!

Daag jezelf eens uit

Vasten.

Weerstaan aan koekjes, taartjes, chocola,...

Moeilijk voor de zoetebek die ik ben.
Dus in mijn leven werd er nog niet vaak gevast.

crumble met frambozen uit de tuin

En volgens christelijke traditie

zijn het ook nog eens vleesloze dagen.

Makkelijk voor de flexitariër die ik ben.
Zo christelijk traditioneel ben ik dan weer niet,
maar desondanks vermijd ik vleesconsumptie sowieso graag.

Behalve dat ik niet alleen woon natuurlijk.

Meer nog: vleeswolfjes in huis heb.

Als chef-kok (meer chef dan kok) bepaal ik dan wel het menu,

als het ganse gezin met lange tanden aan tafel zit,

is er ook niet veel leuks aan.

hutsepot van chinese kool en pompoen met feta en zongedroogde tomaatjes

Nu hebben we sinds een paar jaar Een Systeem dat prima werkt:

op zaterdagochtend maak ik een weekplanning op,

waaruit het boodschappenlijstje samengesteld wordt.

Ik kies de gerechten uit

(ik gebruik daarvoor mijn Pinterestborden, Bloglovin' saves

& een map met knipsels)

waarbij ik rekening hou met hoeveel kooktijd ik per dag heb,

hoeveel activiteiten er zijn & wanneer het eten dus best klaar is,

variatie, seizoen, wat nog in de voorraad of frigo steekt

en ieders voor- & afkeuren.

Een jarig kindje mag sowieso het avondmaal uitkiezen op zijn/haar verjaardag

en bijna elke zaterdagochtend vraag ik 
aan het kindje dat toevallig opduikt in mijn buurt tijdens het opstellen: 
"wat zou je nog eens willen dat ik maak?".

("Stampepoef met eitjes en kaas!" is daarbij 9 op 10 het antwoord trouwens.)

Het Systeem heeft tal van voordelen wat mij betreft:

1) Gedaan met de eeuwige vraag"wat eten we vanavond?"

Als je mij vóór de invoering van Het Systeem die vraag stelde, blokkeerde ik namelijk.

Hoe kan ik nu 's ochtends weten waar ik 's avonds zin in zal hebben?

En bovendien ben ik niet van het slag keukenprinsessen

dat kan toveren met whatever ze in de frigo vindt.

Ik heb een recept nodig en duidelijke instructies.

Behalve voor een gebakken eitje misschien,

maar dat kan je nu ook niet elke dag eten, niewaar.

Ik introduceerde een menubordje, dat prominent in de keuken staat

en waarop iedereen het weekmenu kan lezen.

- click to play - 

Het bordje was ooit een puzzel voor peuters.

De helft van de stukjes raakten kwijt

en de andere helft afgeknaagd en opgesabbeld.

Nee, we hebben geen hondje.

Met een stukje schoolbordpapier op maat erin gekleefd,

hèt perfecte, herbeschrijfbare menubordje.

Dit bordje helpt me ook te onthouden welke kleine boodschapjes

ik nog moet doen voor de verse aanvulling op de zaterdagse Colruyt-run.
Een vlugge blik erop werpen in het passeren tijdens de ochtendrush,
en ik weet wat ik eventueel nog moet bijhalen tegen 's avonds.

2) De boodschappen kunnen bewust & gericht gedaan worden,

geen random kar-vullerij meer.

Geen foute aankopen meer, geen dagelijkse trip naar de supermarkt of slager,

geen voedselverspilling,

en de portemonnee deed er ook een voordeel mee:

ruwweg halveerde ik onze foodkost!

pompoensoep

3) We eten veel gevarieerder en gezonder.

Zo ga ik geen dagen naeen de vaste Vlaamse formule

"patatten-groensels-vlees" kiezen,

maar wordt er afgewisseld tussen

rijstgerechten, couscous, pasta, bulgur, bladerdeeg,...

Zo komt er ook nog nauwelijks kant-en-klaar voedsel in huis.

En als het per uitzondering

- uit gemakzucht -

nog eens gebeurt, smaakt het me niet:

veel te zout, veel te bloemig, veel te artificieel.

4) Afwijken kan.

Geraak ik door omstandigheden in tijdsnood voor het geplande maal?
Echt niemand heeft zin in wat die avond op het menu staat?
De tuin produceert iets dat nu, direct, moet gegeten worden?

No prob, het menubord verdraagt wel wat flexibiliteit.
Desnoods schuif ik gerechten waarvan de ingrediënten iets langer bewaren,
naar de volgende week door.
Of ik vervang bijv. de voorgescheven groente door een alternatief.

recht uit de (kruiden)tuin op het bord

5) We eten minder vlees.

Ik zal wel het enige gezinslid zijn dat dat een voordeel vindt,

maar alla, als je een beetje een goede mama wil zijn,

doe je wat het beste is voor je kroost,

niet waar je jezelf het populairst mee maakt.

Ik hou me aan 100gr vlees per persoon maximum,

mijn vlees-portie geef ik vaak weg,

en sowieso eet ik enkel kip, kalkoen of vis.

Eén dag per week eten we allemaal veggie.

Dat dit een druppel op een hete plaat is? 

Maybe.

Maar dankzij Dagen Zonder Vlees kunnen er veel druppeltjes bij.

Via de site kan je voor jezelf, en/of als lid van een groep,
checken hoeveel je bespaart
op vlak van ecologische voetafdruk, water en broeikasgassen,
per dag dat je geen vis of vlees eet.

Schrik voor gebrek aan inspiratie hoeft niet,
de site biedt 40 vegetarische recepten aan
van kanjers als Jeroen Meus, Jamie Oliver, Ottolenghi, Nigella Lawson,...

Doe mee en daag jezelf eens uit:
1 dagje méér per week veggie eten dan je gebruikelijk doet,
maakt verschil.

Voor jezelf, je gezondheid, je energiepeil, de klimaatverandering, het dierenleed.

Doe dus de komende dagen nog maar eens goed aan carnaval
en daarna aan carne vale!

De winterjas

Al een poosje af,

maar doordat de herfst maar bleef zomeren,

pas in december mee kunnen pronken:

mijn gloednieuwe winterjas.

Gelukkig was ook de winter

tot nu toe heel zacht,

want sneeuw- & vorstbestendig

zou ie niet bepaald zijn.

  

 Ik hield me namelijk aan een wol-acrylmix voor de buitenstof

en een satijnachtige voering,

zonder extra te dubbelen met wattine of iets dergelijks.

- click to play -

Het patroon is van eigen makelij,

met behulp van mijn vorige - gekochte - winterjas,

èn een pak noodzakelijke bijstand

van de doorwinterde (pun intended) naai-juffen van het PCVO.

Wol & voering komen van De Soldeur,

ritsen werden netjes gerecupereerd uit de oude jas.

en de knopen komen uit mijn Kringwinkel-voorraad

De kraag kan opstaand gezet worden tegen een frisse noordenwind

of open vallen als het winterzonnetje eens komt piepen.

Als fan van snelle projectjes met instant resultaat,
was dit naaisel een beetje een lijdensweg,
maar het was het helemaal waard.
Laat ijs en sneeuw nog maar een poosje wegblijven,
zodat ik nog veel geniet heb van mijn noeste arbeid.

Een Rus die je omhelst

De Russen zijn in het land.

Of toch eentje.

Een hele grote.

Ik heb er mixed feelings bij.
(Zoals zo vaak als iets af is.)

De wol is prachtig,
daar ligt het alvast niet aan.

- click to play -

Het is Julia van de Zeeman,
een mix van acryl en wol in 2 verschillende kleuren:
zacht oudroze en grijs met een lila ondertoon,
beiden hebben heel subtiele schakeringen.

Moeilijk om het juiste kleur te treffen in foto's,
zelfs na gefoefel in nabewerking,
lijken de kleuren op elke foto af te wijken
van de real life kleuren.

Het patroon volgen betekende turen op een telpatroon,
en nu en dan een gokje wagen,
want met dat jaartje Russisch studeren,
ben je na 20 jaar niet veel meer.

De inspiratie kwam hier vandaan.
En die inspiratie is ook de bron van mijn frustratie:
mijn versie kan er gewoonweg niet aan tippen.
Een andere dikte en uitstraling qua wol
en je hebt een gans ander effect.
Kleuren combineren is ook al een vak apart,
net als styling.
En dan zwijgen we nog over mijn zo goed als onbestaande
kennis van hoe fotograferen.

Ik denk dat ik vanaf nu alleen nog "lelijke" inspiratie ga navolgen,
dan kan het alleen maar beter uitdraaien dan het origineel :-)

Maar je hoort me niet klagen hoor,
ik ben blij dat ie zo lekker groot is,
deze Rus omhelst je met zachtheid & warmte,
zonder het beoogde kant-achtig effect te verliezen.

En na dit werk van lange adem,
kan ik beginnen aan een setje polswarmers op bestelling.

Stapeltje slaapgerief

Na een eeuwigheid gewroet te hebben

op mijn winterjas (to be blogged),

had ik zin in snellere naaisels.

En hoewel ik altijd dènk dat iets

niet zo veel werk kan zijn,

en ik me telkens weer mispak,

was het deze keer wèl in recordtempo klaar.

Drie stuks dan nog!

Een grote lap streelzacht flannelerig iets

uit de Kringwinkel

(waar stof 1,25€/m kost)

werd in no time verknipt

tot 3 pyjamabroeken.

- click to play -

Voor het patroon

dacht ik eerst eigen broeken losjes over te tekenen,

maar ik vond in mijn patronenstapel iets beters: 

een broek van MiniKrea,

in mijn naai-beginperiode bij Sjiekebiele gekocht.

Hoewel de sober stoere stijl van dit merk

me enorm aansprak, 

leek het al bij al toch een miskoop te zijn:

het hele pakket is in het Deens

en aangezien Google Translate

niet marcheert op papieren patronen,

bleven ze (ik had in al mijn enthousiasme

ook nog een trui- en een rokpatroon gekocht)

zo goed als ongebruikt in de kast.

De Nederlandse vertaling van de basic uitvoering

(elk patroon biedt ook nog heel wat variaties

en meer ingewikkelde opties)

had ik er wel bij gekregen,

maar die bleek aan alle kanten te rammelen.

Gelukkig zijn mijn naai-skills intussen

al wat meer geavanceerd

dan toen ik deze patronen kocht

en had ik de werkbeschrijving helemaal niet nodig.

Om toch enige variatie te creëren in dit bandwerk,

koos ik voor een "manchet" onderaan de broekspijp

ipv een eenvoudige zoom

en kon er zo een kleurig paspeltje

tussen zwieren.

 Pyjama-broeken gaan dus snel,

maar de bijhorende bovenstukken zelf naaien

zou dan wel weer heel wat meer tijd

en zweet vragen:

meer patroondelen, knopenpat, beleg, mouwen inzetten,

knoopsgaten maken, knoopjes aannaaien,...

Maar dankzij een supertof speelgoedje

- de Silhouette Cameo -

kon ik voor een vlotter alternatief gaan.

geen idee waar het vandaan komt, en wat het betekent is me ook een raadsel,
maar sinds lang behoort "Slaapwel, lieve tata" zeggen hier tot het naar-bed-gaan-ritueel

Al is ook dàt zweten

als je nog niet geroutineerd bent.

Het ontwerpen van de print, het instellen van de snijmachine,

het correct invoeren van het materiaal (hier flock),

het "wieden" en persen op de gekochte t-shirts,

er kan makkelijk iets fout lopen.

Maar eind goed, al goed:

mijn 3 pagadders vertrokken vanavond

geheel assorti naar dromenland.

1 januari

Op 1 januari 2007

rolde ik om 4u 's morgens mijn bedje in

na een leuke oudejaarsnacht.

(Dat rollen is zowat letterlijk te nemen:

ik was heel erg zwanger,

en uitgerekend voor 5 januari.)

Op 1 januari 2007

werd ik om 8u30 wakker

van een eerste wee.

's Avonds om 22u43 maakte ik voor het eerst kennis

met Nika.

Op 1 januari 2016

rolde ik om 4u 's morgens mijn bedje in

na een leuke oudejaarsnacht.

Op 1 januari 2016

werd ik om 8u30 wakker

van een 9-jarig meisje

dat kwam vertellen dat ze had overgegeven...

Wat een pech,

ziek zijn op je verjaardag.
Gelukkig was ze na een paar uurtjes
samen snoezelen in bed,
alweer bijna helemaal beter
en kon ze toch nog haar verjaardagskaarsjes uitblazen.

Bij deze mijn "best nine",
niet van 2015 zoals iedereen
de voorbije weken op Instagram deed,
maar eentje van elk levensjaar
van mijn miezemuisje:

 

 

En waarom dat tot 12 januari moest duren

eer deze blogpost afraakte?

Omdat het verbazingwekkend moeilijk bleek

leuke foto's te vinden.

Zeker de eerste 6 jaar

lijkt ze op elke foto

grimassen te trekken,

wild te bewegen,

verongelukt te kijken,

of ongeduldig weg te willen,

te bang ergens iets te missen,

om lang genoeg stil te kunnen staan.

Pas de laatste jaren

is er wat rust neergedaald

over mijn oh zo hevig madameke.

Hoe meer grip ze lijkt te krijgen op de wereld,

zowel door het beginnen begrijpen ervan,

als in eigen keuzes mogen maken,

hoe soepeler ze is geworden in de omgang

met haar gezinsleden, familie, klasgenootjes.

De felle strijd met haar broers,

de jaloersheid die haar soms parten speelt tegenover vriendinnetjes,

de drang om alles en iedereen te commanderen,

is milder geworden.

Al kan ze het nu en dan niet laten

om je nog eens een boete uit te schrijven

omdat je niet deed wat ze vroeg.

Of een boete omdat je lachte

omdat je een boete kreeg.

En kreeg ik op het oudercontact laatst

zowel in school als in de notenleer,

te horen dat ze toch wel graag 

het eerste, laatste en hoogste woord heeft.

En dan past hier als toetje

nog een prachtig gedicht bij.

Ik ontdekte het vorig jaar via een omweg:

een prachtig project waarbij 14 fotografen

wekelijks hun kinderen portreteerden

op hun eigen manier,
onder de titel You are my Wild.

Een titel die dus uit dit gedicht werd geplukt

(uit een kinderboek, dat je bijvoorbeeld hier kan kopen)

en dat best wel past bij chica Nika:

I am your parent you are my child
I am your quiet place, you are my wild
I am your calm face, you are my giggle
I am your wait, you are my wiggle
I am your audience, you are my clown
I am your London Bridge, you are my falling down
I am your Carrot Sticks, you are my licorice
I am your dandelion, you are my first wish
I am your water wings, you are my deep
I am your open arms, you are my running leap
I am your way home, you are my new path
I am your dry towel, you are my wet bath
I am your dinner you are my chocolate cake
I am your bedtime, you are my wide awake
I am your finish line, you are my race
I am your praying hands, you are my saving grace
I am your favorite book, you are my new lines
I am your nightlight, you are my sunshine
I am your lullaby, you are my peek-a-boo
I am your kiss goodnight, you are my I love you